
Echt werkt altijd beter: zo haal je verhalen van de werkvloer op in welzijn en jeugdzorg
De voorsluiting van haar bh schoot los in de sportschool. Ze dacht, shit, lag dubbel en voelde meteen: daar ga ik over schrijven. Dat is Jeanette Benschop ten voeten uit. Ze is freelance communicatieadviseur, blogt al jaren en helpt organisaties in welzijn en jeugdzorg om hun verhalen naar boven te halen en te delen. Of het nu over haarzelf gaat of over een wijkteam, haar les is steeds dezelfde: echt werkt altijd beter.
Begonnen als huiswerk
Haar eigen blog begon toen ze bij de jeugdbescherming werkte. Die kwam vooral in de media na een calamiteit en juist dan mag je niets zeggen. Terwijl het werk vol lastige afwegingen zit die de buitenwereld niet ziet. En als je die niet kent, is het werk lastig te begrijpen. Het plan was daarom dat collega’s gingen bloggen over hun dagelijkse werk. Niet na een incident, maar geanonimiseerd over allerlei situaties. Maar ja, wie anderen gaat leren bloggen, moet dat zelf ook doen, vond Jeanette. Ze maakte een WordPress-account aan en begon met blogs over dagelijkse dingen. Zoals hardlopen, ouder worden en moeder zijn van pubers.
Zo vond ze haar toon. Ze schrijft over wat haar verbaast, aan het lachen maakt en wat haar raakt. Grappige dingen, zoals die losschietende bh, of schrikken van je eigen gezicht als 50+-er als de telefoon in de selfiestand staat. Kleine ongemakken die iedereen herkent. “Niemand is perfect en we doen allemaal maar wat,” zegt ze daarover.
Maar ze schrijft ook over serieuze onderwerpen. Ooit schreef ze over gepest worden, naar aanleiding van een oude schoolfoto van zichzelf die ze vond waar ze onder had geschreven: zo wil ik dus niet zijn. Op haar eigen blogsite zette ze het verhaal zonder die foto, want het verhaal was al zo kwetsbaar. Later durfde ze het op LinkedIn wel, met foto en al. Het ging viral en zelfs oud-klasgenoten reageerden. “Ik zat te janken toen ik het schreef,” vertelt Jeanette. “En ik denk omdat het uit mijn hart kwam, dat het anderen ook raakte.”
Daar zit volgens haar de kracht van elk goed verhaal. Je moet het zelf voelen. Als ze anderen helpt met schrijven, vraagt ze door: wat voel je hier bij? Waarom maakt dit je boos, verdrietig of blij? Als jij het meent, voelt de lezer dat ook.
Verhalen maak je samen
Schrijven voor welzijn en jeugdzorg vindt ze eigenlijk makkelijk. “Je mag het over mensen hebben en het zijn verhalen die aanspreken want iedereen kent een buurvrouw, een kind of een ouder die iets moeilijks meemaakt.”
Het lastige is om die verhalen op te halen. Organisaties zijn vaak klein, met weinig communicatiecapaciteit. Daarom werkt Jeanette graag met een redactieraad: een paar collega’s van de werkvloer die samen met de communicatieadviseur verhalen, ideeën en foto’s aanleveren. “Je kunt die verhalen als communicatieprofessional niet verzinnen,” zegt Jeanette. “Je hebt de mensen nodig die het werk elke dag doen.”
Organisaties willen vaak een perfecte afspiegeling. En bijvoorbeeld van elke locatie een collega in zo’n raad. Jeanette kiest liever voor de mensen die het leuk vinden om te doen. Ze gaf ooit een social mediatraining aan groep waarin één deelnemer meteen zei: “Ik heb helemaal niks met social media”. Jeanette: “Ik dacht: wat doe jij hier?” Iemand die gestuurd wordt, zal nooit een mooi verhaal opleveren. Als je start met de enthousiastelingen, werkt het als een olievlek en sluiten vanzelf anderen aan."
Ze leerde ook wat je beter kunt laten. Anderhalf jaar begeleidde ze een blogclub van wijkteammedewerkers. Eén vrouw schreef als een romanschrijver, vol beeldende, bloemige zinnen. Prachtig, alleen niet in een blog over je werk. Jeanette ging er met de rode pen doorheen. “Ik heb haar daarmee onzeker gemaakt. Dat had ik anders moeten doen.”
Tegenwoordig geeft ze één ronde feedback en laat ze de schrijver daarna vrijer in de vorm. Sommige mensen willen beter leren schrijven, anderen leveren liever input en laten de rest aan haar over. Allebei prima.
Een redactieraad werkt alleen als ze vanuit de organisatie het vertrouwen krijgen: van de communicatieadviseur in de schrijvers, en van de directie in de communicatieadviseur. En geef hen aandacht en waardering. Ze krijgen er vaak geen extra uren voor. Dus breng de groep regelmatig bij elkaar, spreek je waardering uit, beloon hen met een cadeautje zo nu en dan en zorg voor een goede lunch bij de overleggen. Een mooi bijeffect: als de buitenwereld positief reageert, worden alle medewerkers trotser op hun eigen werk.
Zo gaat het hier echt
Wanneer is een organisatie goed in verhalen vertellen? Jeanette moet er even over nadenken. Dan: als het de lezers raakt maar ook intern resoneert. Als collega’s een verhaal lezen en denken: zo gaat het bij ons echt. Lezen ze het en denken ze: waar werkt die collega eigenlijk, want bij mij is het een zooitje? Dan zit je fout. Je collega’s prikken er zo doorheen.
Organisaties denken vaak: we moeten succesverhalen delen. Maar dat hoeft niet. Het ligt eraan wat het doel is. Een goed verhaal mag best laten zien dat het werk soms zwaar is, dat er weleens iets misgaat of dat een medewerkers twijfelt. Een opgepoetst verhaal komt niet realistisch over. Echt werkt altijd beter, juist omdat het menselijk is.
Dit interview verscheen in Sterke Verhalen, mijn wekelijkse interviewreeks op LinkedIn. Ken jij iemand die mooie verhalen vertelt? Stuur me een bericht.




