Ik werk nu zo’n tien jaar voor de zorg en het sociaal domein en al die tijd zie ik hetzelfde gebeuren.
Op élke werkvloer van alle duizenden organisaties in de sector zijn mensen die bijzondere dingen meemaken. Dagelijks. En die dat heel gewoon vinden.
De verzorgende die even naar buiten loopt met iemand die al weken binnen zit, voor een frisse neus. De verpleegkundige die aanschuift bij een slecht-nieuwsgesprek. Die niets uitspreekt, maar zoveel zegt door erbij te zijn. Of die ene cliënt die na maanden eindelijk weer eens hardop lacht.
Die momenten verdwijnen net zo snel als ze verschijnen, terwijl elke communicatieadviseur weet: hier zit de echte waarde. Niet in cijfers - in verhalen. Maar de dag is te vol en niemand komt eraan toe om ze op te schrijven.
Ik kon dat niet meer aanzien. Zeker niet nu AI onze socialmediakanalen overspoelt en de stem van echte mensen op de werkvloer steeds minder zichtbaar is.
